The Butterfly Effect

Het verslag van vandaag zal ik in omgekeerde volgorde doen, door te beginnen met te melden dat wij schijnbaar erg bekende koppen hebben gekregen -althans, erg bekend onder de riksja cabbies. Vanavond zijn we weer naar een restaurant in UB City gegaan. Nadat we het gebouw hadden verlaten, ontspon zich een fascinerend schouwspel. De cabbies staan namelijk aan de rand van de weg (het pand en de de weg zijn gescheiden door een hek) te spotten wie er naar buiten komen. Zodra wij met ons vijven een beweging richting de straatuitgang maken, zie je in spiegelbeeld een aantal cabbies met ons in hetzelfde tempo meebewegen. Op het moment dat we op zo’n 2 meter van de uitgang zijn, begint het geschreeuw: “Come with me,  come with me!”. Joost en Jaap troffen dezelfde cabbie als gisterenavond, en Natalie, Martin en ik zochten het vandaag maar even in een lagere raceklasse. We waren dan ook iets later dan de anderen thuis, maar wel comfortabel en veilig, genoeg reden om de cabbie het dubbele te betalen van wat we eerder waren overeengekomen. Onze cabbie meldde overigens dat hij ons herkende omdat hij ons gisteren ook al had gezien. Nu is het ook niet zo dat Bangalore op dit moment wemelt van de westerse toeristen in het oude centrum (ongetwijfeld zijn er wel veel westerlingen in Electronic City), dus ik vermoed dat onze aanwezigheid via word of mouth onder de cabbies rond is gegaan.

Overigens een geluk dat we de avond ongeschonden hebben doorstaan. Vooraf waren we al ruimschoots gewaarschuwd voor allerlei gevaren, waaronder oversteken. Dat hebben we natuurlijk wel een aantal keer moeten doen, zo ook vanavond. Jaap en Joost deden dat ook, alleen was Jaap aan Joost een verhaal aan het vertellen, terwijl hij ons vaak genoeg heeft verteld dat hij niet goed is in multitasken. Het verhaal vertellen ging wel goed, het oversteken minder. Voor het thuisfront: Jaap heeft een scooter met 2 berijdsters omver gelopen. Alles is in orde met de dames, en ook de scooter heeft geen schade opgelopen.

Na de vierde dag kunnen we inmiddels wat meer observaties en wetenswaardige feitjes delen:

  • De mensen hier maken zich geen zorgen over fijnstof. Ook niet over middelfijn of grof stof, wat hier in ruime hoeveelheden in de lucht en inmiddels ook in onze kleren hangt.
  • Ondertussen weet zo ongeveer iedereen dat het Joost is die zijn koffer niet op de band zag staan bij aankomst. Die koffer is nog steeds niet terug; wel heeft hij inmiddels een Tommy Hilfiger Executive Diamond Premium Loyalty Card, na het tweede -helaas wel noodgedwongen- bezoekje aan de mall.
  • Van een van onze ING Vysya begeleiders hebben we nog een aantal demografische en andere statistische inzichten gekregen. Zo is de meest voorkomende reparatie aan auto’s in Bangalore, die aan de claxon. Voor wat betreft bezit van vervoersmiddelen: elk gezin van vader, moeder en 2 kids heeft 4 maal 4 wielen en 2 maal 2 wielen. Deze markt moet een hemel zijn voor een autoverzekeraar (de schadelast moet echt meevallen, want ondanks de anarchie in het verkeer hebben we nog steeds geen enkel ongeluk gezien, op de lompe actie van Jaap na dan).
  • Tot slot een marketingslogan van de groenten- en fruitindustrie: “Twee ons groenten, twee stuks fruit, dan hou je het een heel stuk langer uit!”  Maar ja, als je bij het ontbijt je laatste en enige schone shirt aan hebt, is het niet verstandig om een granaatappel open te snijden. Voor nadere details verwijs ik de lezer naar Joost.

Tijdens de borrel voorafgaand aan het diner werden we verrast door een telefoontje van Jebin, de marketing manager van ING Vysya Bank. Helaas was de marketingdirecteur gisteren ziek geworden, dus kon zij onze presentatie niet bijwonen. Maar we worden morgen om 17 uur opnieuw in ING Vysya House verwacht, en Jaap mag nog één keer vlammen, nu niet alleen voor de marketingdirecteur maar ook voor wat andere directeuren. We hebben nagedacht wat dit nu betekent: hebben ze het niet gesnapt en krijgen we nu een herkansing, of waren de aanwezigen van gisteren laaiend enthousiast en krijgen we de kans om ook de rest van het management voor onze adviezen te winnen? Wat de exacte reden is weten we nog niet, maar we gaan voor onszelf uit van het laatste. In de volgende blog meer hierover.

Zoals ik gisteren in de afsluiting meldde, staan vandaag en morgen in het teken van een maatschappelijk betekenisvolle case. Sukrupa Foundation en het daaraan gelieerde Sukrupa Creations hebben behoefte aan advies over de te volgen marketingkoers.

Op locatie van Sukrupa Creations kregen we een uitgebreide en openhartige kijk in de staat van de Indiase samenleving. Het is een complex verhaal, maar de kern draait erom dat de vrouwenemancipatie omhoog moet. De Indiase samenleving, in elk geval het deel buiten de grote steden, is een traditioneel door mannen gedomineerde samenleving; de mannen doen het werk en maken carrière, de vrouwen (of beter: meisjes) trouwen rond hun 13e en krijgen zo snel mogelijk daarna kinderen. Het huwelijk is hier wat je noemt, een ‘Life Changing Event’. Zodra de vrouw getrouwd is, stopt alles en staat alles in het teken van man en gezin. Vrouwen die zich hieraan proberen te ontworstelen, voeren een dubbele strijd: eerst thuis, waar ze verantwoordelijk zijn voor alles rondom huishouden en kinderen, versterkt door het ontbreken van een evenwichtige taakverdeling, en vervolgens ook nog eens op het werk, dat eveneens male-dominated is en waar ze eigenlijk geen moment mogen verslappen omdat men dan zal zeggen van ‘zie je wel!’.

In de grote steden heerst gelukkig de opvatting dat scholing zeer belangrijk is. Daarbuiten veel minder; kinderen kunnen helpen om het familie-inkomen op peil te brengen en naar school gaan zit dat alleen maar in de weg. Sukrupa Foundation biedt kinderen uit deze landelijke en soms ‘tribal’ gemeenschappen de kans om scholing te krijgen. Dat loopt niet heel gemakkelijk; in de puberleeftijd zijn veel kinderen emotioneel snel van slag door grote gebeurtenissen in hun leven, zoals liefde, of dood van de ouders. Huh, pubers en dood van de ouders? Jazeker, de levensverwachting van mannen uit deze gemeenschappen is zo’n 40 tot 45 jaar. Vrouwen worden wat ouder, 50 tot 55. Voor wat liefde betreft: alles is bij vrouwen gericht op het ‘gaan trouwen’. Meisjes die op school zitten en dan jong trouwen, worden ‘dropouts’ om vervolgens niet meer terug te keren. Niettemin laat Sukrupa indrukwekkende cijfers zien op het gebied van terugdringen van dropouts: in 10 jaar tijd is het dropout percentage gezakt van 85 naar 5%.

Er is nog veel meer te vertellen over wat hier allemaal aan de hand is, maar het verhaal duizelt nog in onze hoofden. Er zijn zó veel (treurige) aspecten aan het verhaal en zó veel verschillende manieren om het probleem aan te vallen, dat je er bijna moedeloos van zou worden.

Sukrupa Creations staat onder leiding van een enthousiaste onderneemster. Uit haar antwoorden op onze vragen en uit haar verhaal is ons echter duidelijk geworden dat we hier te maken hebben met een overdaad aan enthousiasme, maar een gebrek aan focus en vertrouwen om zaken los te laten en over te laten aan andere medewerkers. Aan ons om, als een soort McKinsey of BCG consultants 😉 een ‘outsider-perspective’ te bieden, waardoor hopelijk bij de onderneemster duidelijk wordt dat ze een aantal blinde hoeken heeft die haar onderneming in de weg staan om tot volle wasdom te komen. Tact en de juiste woordkeuze zullen dus belangrijk zijn in de presentatie van morgen.

De foto hieronder is een foto van een folder van de ING Vysya Foundation, een stichting die zich bezighoudt met het ondersteunen van goede doelen zoals Sukrupa. Na het verhaal van vanmiddag zonk aanvankelijk de moed je in de schoenen (wij hebben tenminste nog schoenen….) omdat er zoals ik al schreef, zó veel is om aan te pakken. De combinatie van het verhaal en de folder deed me echter denken aan The Butterfly Effect, een theorie die stelt dat de vleugelslag van een vlinder elders in de wereld een orkaan kan veroorzaken.

De optimist in mij zegt dat we alles op alles moeten zetten om Sukrupa, ‘de vlinder’, haar vleugels uit te laten slaan. Er zal effect zijn in de kleine gemeenschappen die de stichting lokaal ondersteunt, maar als de theorie klopt, dan zal uiteindelijk een orkaan van scholing en emancipatie over de 1,2 miljard inwoners van India kunnen razen. En jazeker, dat kan zomaar nog 10, 20 of 30 jaar duren.

Folder van ING Vysya Foundation: Giving Dreams Wings

De komende dagen worden druk: morgen van 8 tot 12:30 werken aan de Sukrupa case, daarna naar Sukrupa Creations, daar lunchen, presenteren, terugracen naar ING Vysya House, daar weer presenteren (en mentaal weer totaal omschakelen), daarna weer avondeten regelen en dan liefst vroeg naar bed, omdat vrijdagochtend zéér vroeg het eindelijk tijd is, na de ‘business’, voor een groot stuk ‘pleasure’: een trip naar Bandipur National Park. We zullen daar ook overnachten en we hebben begrepen dat daar geen mobiele dekking is, laat staan dat daar internet zal zijn. Een nieuwe blogpost volgt misschien morgen, maar anders op zijn vroegst zaterdag in de namiddag Nederlandse tijd.

Advertenties

One thought on “The Butterfly Effect

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s